Artikel Nederlands Dagblad 4 december 2014

Donderdag 4 december jl. stond een artikel over Stichting Help Onderwijs Papua in het Nederlands Dagblad. Via onderstaande link is het artikel te lezen.

Artikel Nederlands Dagblad 4 december 2014

Voortgang les- en trainingsprogramma

We hebben bezoek gehad van een stichting die voor een groot mijnbedrijf in Papua werkt. Men stimuleert in dat gebied 40 scholen en is geïnteresseerd in onze methode. We mogen zelfs een voorstel inleveren voor het printen van 3000 lesboeken van klas drie. Nu zijn we klas drie nog aan het schrijven, dus dat drukken zal niet op korte termijn gebeuren. Maar het is beslist een opsteker. Daarnaast vraagt USAID-PRIORITAS me (Martijn) om over een poosje mee te gaan naar een andere stad in Papua, Manokuari. Daar wil men ook een trainingsprogramma opzetten en ik zou dan moeten kijken of de door ons geschreven boeken daar ook geschikt zijn. Simpel gezegd heb ik dan zoiets van ‘Is er een beter alternatief beschikbaar dan?’, maar ik zal proberen er objectief naar te kijken. Al met al opwekkend nieuws.

Ondertussen zijn de collega’s van ons trainingsteam bezig met het trainen en begeleiden van 20 scholen in ons eigen gebied. Sommige leraren zijn laks, maar gelukkig zijn er ook leraren die het wel willen leren. Op bezoek zag ik twee oudere dames in klas 1 en 2 zelfs bijna in een soort competitie waarbij de 1 beter blijkt te zijn in rekenen en de ander in taal. De collega’s gaan nu over op het geven van voorbeeldlessen om de twijfelaars over de streep te trekken.

De kinderen zijn samen met een vriendin een aantal illustraties en spreuken op de muren van de klaslokalen van lerarenopleiding STKIP aan het verven.

Stammenoorlog

De dreigende stammenoorlog waar ik (Martijn) de vorige keer over schreef is helaas toch echt doorgegaan. Iemand van de ene stam had een kind van de andere stam aangereden met de auto. Aangezien er tussen die twee groepen in het verleden ook problemen hadden bestaan, verdacht men de chauffeur van opzet. De vrouwen zeiden, “We gaan helemaal niet eerst rouwen, eerst moet daar iemand vermoord worden, dan hebben zij tenminste ook verdriet. Houd het verdrietige gevoel op, eerst wraak.” En zo is het gebeurd. Het is er een week onrustig van geweest. Wil je laat in de middag naar huis rijden, komen opeens de krijgers je toegemoet vanuit een zijweggetje. Omkeren dus maar. Ze rennen met zijn allen naar het groepje toe van de tegenpartij. Ondertussen komt de Mobiele Eenheid in volle gang datzelfde kruispunt opstuiven. Ze zien er wel indrukwekkend uit, maar ze kunen niet meer doen dan in de lucht schieten, want als er gewonden of doden vallen, worden zij het mikpunt. Een kleine 1,5 uur later hebben de krijgers het overheidskantoortje van de wijk in de fik gestoken, maar is het kruispunt weer vrij en kunnen we langs de nog nabrandende resten rijden. Zucht... was men maar net zo fanatiek over onderwijs.
Afgelopen week leek het verhaal nog een staartje te krijgen omdat een afdelingshoofd van de politie (een Papua) overleed. Hij was indertijd expres neergeschoten toen hij terugkwam van bezoek van slachtoffers in het ziekenhuis. Maar omdat het oorlogshoofd van zijn stam besloot dat er geen vervolg aan de stammenoorlog zou worden gegeven, komt er niemand in actie. Dat het daarmee vergeven en vergeten is, is niet te verwachten.

Voorbeeldtekst lesmateriaal

Hieronder een waar gebeurd verhaal uit de boeken voor klas drie die we momenteel aan het schrijven zijn. Dit verhaal wordt aanstaande week in de boeken gezet. Het verhaal geeft een beetje een idee hoe we de boeken zoveel mogelijk een Papua-atmosfeer geven.

Dorina gered door een klein boekje

Dorina gaat trouwen met een jongen uit Menado. Haar familie zal haar daar naartoe brengen. Dorina doet haar mooie kleren en een klein boekje in het mandje.

Familie en vrienden zwaaien hen uit als ze afsteken om de zee over te gaan. Hoewel het weer goed is, vertrouwt de kapitein van het kleine zeilbootje de lucht toch niet helemaal. Er zijn wat donkere wolken aan de horizon. Een paar uur later blijken die zorgen niet voor niets te zijn geweest. Een hevige storm steekt op en voert het bootje naar het oosten. Eten hebben ze genoeg bij zich, maar de bamboe drinkkokers zijn snel leeg. Ze besluiten om het water aan te vullen op een eiland waar ze vlakbij zijn. Alle kokers worden gevuld en ze zullen gaan proberen terug te zeilen naar het westen.

Opeens zien ze een prauw met donkere mensen opdagen. Hun haar is versierd met veren. De prauw komt snel hun kant op. Dit zijn vast de gevreesde zeerovers uit Papua. De kapitein van het kleine zeilbootje probeert hen nog te ontkomen, maar dan zien ze een tweede en een derde prauw aankomen.  De eerste zeerovers springen het dek op en ze worden gegrepen.

Papua cultuur - vooroudergeloof

Martijn schreef ons het volgende.........

Afgelopen week had ik de beurt voor de dagsluiting op STKIP. Het onderwerp was de duivel en de vooroudergeesten. Een onderwerp waar ik me een paar jaar geleden niet aan gewaagd zou hebben, maar nu weet ik beter wat er speelt. De duivel bleek niet zo’n discussiepunt te zijn, maar de vooroudergeesten waren duidelijk een pijnpunt. Hierbij een aantal vragen en voorbeelden die ik kreeg:

• "Mijn oudere zus was overleden en mijn familie was ervan overtuigd dat het zwarte magie was. Ze hebben de namen van de mogelijke daders tegen het stoffelijk overschot gezegd. Bij één van de namen bewoog de arm, toen wisten ze wie er schuldig was aan dit overlijden. Is dat goed?"
• "Mijn familielid is ziek. Men bidt en slacht een varken, men kijkt naar de ingewanden om te zien waar de ziekte zit. Is dit verkeerd?  Men heeft er toch voor gebeden?"
• "In mijn dorp geeft men geld aan de kerk, dan wordt er gebeden en daarna wordt de geest van de overledene in de kerk bewaard zodat hij de levenden niet zal hinderen. Is dat goed?"