Welkom

Welkom op de site van Stichting Help Onderwijs Papua!

Stichting Help Onderwijs Papua (Stichting HOP) is mei 2011 opgericht en wil graag een bijdrage leveren in de moeilijke onderwijssituatie in Papua (Indonesië).
Zij wil de kansarme kinderen in Papua de gelegenheid geven om goed onderwijs te kunnen volgen.

woensdag 15 januari 2014

Geen werk, maar ontspanning....

We hebben van Martijn het volgende bericht ontvangen. Geen werkverhaal, maar ontspanning. Leert ons ook weer iets over de cultuur van de Papua's......

Ik had rond de kerstvakantie tijd om twee dagen met drie oud-studenten gaan lopen in de bergen achter Wamena. Met diezelfde jonge mannen ben ik al vaker gaan lopen want we vinden het allemaal leuk om dat te doen.
We hadden een gids gevraagd waar ik een aantal jaren geleden al eens mee ben gaan lopen. Hij weet niet hoe oud hij is, maar ik schat hem een jaar of vijftig.
‘s Ochtends vroeg stonden we om zeven uur bij het startpunt. De gids wilde wel bidden, in een stamtaal. Daar versta ik zo goed als niets van, maar hij vroeg om een veilige tocht en voegde daaraan toe dat hij ‘niet hun doel van de tocht kent, maar God kan harten lezen.’ Hij vroeg zich blijkbaar in alle ernst af wat ons kan bezielen om daar voor je lol door een oerwoud heen een berg van vier kilometer op te ploeteren.
Volgens lokale mensen lopen blanken nooit zonder doel, ze zoeken misschien edelstenen of zo. En ook al vinden ze niets, dan verstoren ze in ieder geval het evenwicht met de geestenwereld.

De eerste 700 meter gaan behoorlijk stijl omhoog. Een aantal mannen lopen achter ons aan omhoog. Ze blijken houten balken naar beneden te gaan dragen omdat ze een huis willen bouwen. Je snapt dat we vanwege de onstuimige groei van Wamena de grens van het oerwoud wel op hebben zien schuiven in de jaren dat we hier zitten.
Tegen een uur of twee ‘s middags begint de lucht donkerder te worden. We halen de regenjassen tevoorschijn. Kunnen we er nog twee uur tegenaan of moeten we stoppen. Nee hoor, lopen maar. Helaas ging het na een poosje regenen, niet heel hard, maar het stopte niet meer tot het rond zes uur donker werd.
We vragen ons echt af hoe de gids het pad kan herkennen. Hij blijkt dit stuk berg namelijk nog niet eerder gelopen te hebben, maar het pad uit verhalen te kennen... De dingen zijn hier altijd anders dan ze lijken. Voor mijn gevoel lopen we gewoon door het oerwoud te dwalen, waar hij met een machette een pad doorheen hakt. Dat blijkt toch niet het geval te zijn.