Welkom

Welkom op de site van Stichting Help Onderwijs Papua!

Stichting Help Onderwijs Papua (Stichting HOP) is mei 2011 opgericht en wil graag een bijdrage leveren in de moeilijke onderwijssituatie in Papua (Indonesië).
Zij wil de kansarme kinderen in Papua de gelegenheid geven om goed onderwijs te kunnen volgen.

maandag 21 mei 2012

Berichtje uit Papua


Waarschijnlijk een van de grootste verbeteringen in ons leven van het afgelopen half jaar is het feit dat de nieuwe brug een dag of 10 geleden open is gegaan. De eerste keren was dat zo’n genot. Niet meer elke dag naar de brug lopen, over een noodbruggetje gaan, motor ophalen, etc. Gewoon in een keer door, fantastisch. Ik moet zeggen dat het went, maar de eerste keren was ik toch echt heel dankbaar.

Onze hulp is alweer een maand ziek. Niet alleen voor haarzelf, maar voor ons ook echt heel lastig, aangezien Anne-Marie ook de hele dag van huis is. Dan kwam het op de avonden en het weekend aan. Nu hebben we 3 studentes die allemaal een paar uur per werk kwamen. Twee ervan waren zo fanatiek, dat we ons bijna in een hotel waanden. Tot en met nachtkastje toe werd alles opgeruimd. Dan heb je echt de wijsheid van Salomo nodig om te zeggen dat dat niet hoeft. Je wilt zoveel positieve energie ook weer niet op zijn Nederlands-recht-voor-zijn-raap afkappen.
Qua ratten en muizen hebben we het redelijk voor elkaar. Al is wel weer bewezen dat het analfabetisme hier echt heel hoog ligt. Die muis nam het stukje worst met gif gewoon mee. En dat terwijl ik er een briefje bij had gelegd dat het gif was :-). Mieren is een ander verhaal. Ongelooflijk zo ijverig en vindingrijk als die zijn. Als het dekseltje van de pindakaaspot ook maar iets schuin zit, heb je er zo 100 mieren in zitten.
Ook de tuin ziet er weer aardig uit. Onkruid eruit gehaald, gaten opgevuld, etc. Zeker Henrike is helemaal gek van werken in de tuin.

Deze week sturen we de bestanden op naar USAID van de boeken van het eerste semester. Mijn team heeft echt heel hard gewerkt om dat klaar te krijgen. We zijn daarmee dan ook allemaal echt moe.

Komende week moeten we voorbereidingen treffen om een team van hun mensen te coachen in het opzetten van een training over het gebruik van onze methode. Zelf hebben we daar de mankracht niet voor. Helaas zijn de trainingen die ze gaan verzorgen maar twee keer een dag of 5. Niet zo zinning, maar allicht beter dan niets. We moeten daarnaast ook voorbereidingen treffen voor het opnemen van videoclips over het gebruik ervan. Die worden dan op DVD tegelijk met de handleidingen aangeleverd.

Ik ben op dit momen een boek aan het lezen over John G. Paton. Een Schotse zendeling naar de eilanden in de Stille Oceaan vanaf 1860. Die eilanden hebben op heel wat punten een vergelijkbare cultuur met Papua. Erg interessant om te lezen. Zo vaak als die man met de dood bedreigd werd, maar elke keer bewaart God hem keer op keer voor een zekere dood. Inspirerend boek!
Dan was een film die we geleend hadden een volkomen tegenhanger. De film ging over een invalleerkracht op een verloederde middelbare school. De film was echt het toonbeeld van een leven zonder hoop en uitzicht. Ouders die hun kinderen alleen negatieve aandacht geven, zelfmoord en daartussen de leerkracht die eigenlijk geen dieper contact aan wil gaan met zijn studenten en ook niet meer uitzicht biedt dan, ‘je moet gewoon de storm uitrijden, ik heb geleerd dat het vanzelf voorbij gaat en dat het in de toekomst vast beter zal gaan.’

woensdag 9 mei 2012

Eerst boeken binnenkort gedrukt!


Berichtgeving van afgelopen week uit Wamena van familie Van Driel.

Deze week een jonge Zuid-Afrikaan op bezoek gehad. Tertius is zijn naam. Was echt een leuke kerel om in huis te hebben. Veel serieuze gesprekken mee gehad, en (Martijn) ook een leuk bergje beklommen. Beneden gekomen stond de motor met een lege band te wachten. Ongelooflijk maar waar 40 km van Wamena was er een werkplaatsje met een Papua-eigenaar  die hem kon repareren. Hij heeft er een keurige, ouderwetse rubberplak op vastgesmolten!


Het curriculumteam heeft deze week heel hard gewerkt. Het doel is om aanstaande week een revisie van het eerste semester voor 95% klaar te krijgen.  De laatste 5% mogen we nog iets meer tijd aan besteden. Erg leuk dat het allemaal vorm krijgt.
Het plan is dat het binnenkort voor 10 scholen gedrukt wordt. Zij gaan het uittesten, zodat we nog wat aanpassingen kunnen doen en dan wil de sponsor (USAID) in November een heel grote bups gaan drukken. Superbevoorrecht dus, dat gaat heel, heel veel geld kosten. En ze kwamen het zomaar aanbieden, zonder dat we er zelf ook maar om gevraagd hadden!!! God is goed.

Ik kreeg deze week het contract toegestuurd. Daar moet m.i. nog wel wat aan gewijzigd worden, maar het wordt nu dus heel serieus.


Thuis gaat het goed. Behalve dat onze hulp Mila al ruim 3 weken niet komt. Ze is ziek, maar gaat er helaas maar heel kalmpjes wat aan doen. De kinderen helpen fantastisch, maar toch is het zo wel erg druk.
De brug staat ook weer onder water. We bidden om een goede, christelijke houding, ipv ons gepakt te voelen. Het is erg frustrerend dat locale Papuas bij de nieuwe brug iedereen tegenhouden met het argument dat hij nog niet officieel geopend is. Voetgangers en fietsen wordt oogluikend toegestaan. Ondertussen staan rokende en lijm snuivende straatkinderen klaar om motors over de ondergelopen brug te transporteren. Ze verdienen daar meer geld mee dan goed voor ze is.