Welkom

Welkom op de site van Stichting Help Onderwijs Papua!

Stichting Help Onderwijs Papua (Stichting HOP) is mei 2011 opgericht en wil graag een bijdrage leveren in de moeilijke onderwijssituatie in Papua (Indonesië).
Zij wil de kansarme kinderen in Papua de gelegenheid geven om goed onderwijs te kunnen volgen.

vrijdag 25 november 2011

Nieuwe computers en ander nieuws

We blijven een beetje mauwen over internet. Maar het blijkt dat internet toch meer met ons leven verweven is dan we weten. Zaterdagavond dacht ik om kwart voor negen ‘nog even mail ophalen op kantoor’. Een uur later was ik terug en had ik tien mailtjes opgehaald, mailtjes zonder bijlagen notabene. Dus vriendelijk verzoek voorlopig nog even geen foto’s e.d. aan ons op te sturen.
Het goede nieuws is dat de computers die we van USAID hebben gekregen echt heel prettige machines zijn. Lekker snel en met grote monitoren. Ik heb vrijdag eerst eens 6 meter ketting gekocht en ze met hangsloten aan elkaar gekoppeld. Het lijkt erop dat we over ruim een week een ontmoeting zullen hebben met de overheid om over ons curriculum te praten. Komende week dus maar hard voorbereiden.

Afgelopen donderdag is onze hond Lady geopereerd, er hing al heel lang een grote bal in een uier onderuit. Het maakt een beetje verlegen, in een gebied waar men standaard genomen reageert van ‘waarom opereren, beter consumeren!’ Als we hadden geweten hoe lang de dierendokter bezig zou zijn, hadden we waarschijnlijk ook eerst nog eens nagedacht. Ze begon pas om half vijf ’s middags en ging om 11 uur ’s avonds de deur uit. Ik weet niet hoeveel hechtingen ze gelegd heeft, maar het moeten er wel honderd zijn. Het bleek geen inkapselde ontsteking te zijn, maar een tumor die overal vast zat. Ze heeft totaal een hoeveelheid van twee tennisballen eruit gesneden, maar kon niet overal bij. Dan verwacht je dat het beest voor weken uit de run is, maar zaterdagmiddag rende ze zo’n 50 meter achter de kinderen aan. Verder doet ze niets dan slapen, dat beantwoordt meer aan onze verwachtingen.
Hoeveel het gaat kosten weten we nog niet… daar kon ze om 11 uur ’s avonds niet meer over nadenken.
Anne-Marie: De operatie vond plaats op onze keukentafel. Ik had die middag eerst nog maar een plastic zeil gekocht om de tafel goed mee af te dekken. Om vier uur begon de dokter alles klaar te leggen. Een andere expat wilde wel eens zien hoe dat allemaal zou gaan en had ook zin om een beetje te helpen. Ik had van te voren gevraagd aan de dierendokter of dat goed was. Prima, zei ze, als hij niet kan komen, moet jij helpen. Was ik blij dat Hans wou helpen!! Het infuus werd vrolijk aan de lamp gehangen en we konden beginnen. Ruim vijf uur waren ze bezig: snijden, hechten, overleggen. Hans en die dokter hebben vijf uur over onze keukentafel gehangen. Eerst was het nog wel licht genoeg, maar op een gegeven moment werd iedereen ingeschakeld om de lamp vast te houden. Gelukkig hadden we die bureaulamp ergens staan. Na een uurtje of drie dacht ik: het bestaat niet dat ze dit overleeft. Ze verloor zoveel bloed en dan zo lang!! Ook dacht ik: als nu de stroom uitvalt kunnen we het vergeten. Brr, bloederig verhaal. De kids zaten achter in het huis.Om half 10 kregen ze weer een beetje praatjes, toen bleek dat het waarschijnlijk wel goed af zou lopen. Volgens Hans werkte de dierendokter (een klein vrouwtje van Bali) wel heel precies. Dat bleek achteraf ook. Lady heeft bijna niet nagebloed en alle functies werkten prima. We geven ze nu een weekje een flinke dosis antibiotica en hopen dat ze dan weer gezond is. Ze geniet wel van die aandacht en het in huis mogen zijn. Iedere keer staat ze weer voor de deur en dan stapt ze heel voorzichtig naar binnen. Als je weggeweest bent komt ze voor je staan voor een aai. Ik denk dat ze wel zal moeten wennen als ze weer naar buiten moet!

Vrijdag schrokken we om 4 uur ’s ochtends wakker. De studenten in de kamer naast ons begonnen een geestelijk lied te zingen. Er bleek er een jarig te zijn. Anne-Marie er naartoe. Gelukkig zei ze niets negatiefs. (AM: het was de nacht na de operatie, ik had de wekker om 2 uur gezet om Lady te controleren en toen dit om 4 uur, ik kon gewoon niets meer uitbrengen.) ’s Avonds hadden we de studenten van die kamer te eten gevraagd, vertelde het meisje dat jarig was dat ze sinds dat ze kind was nog nooit zo haar verjaardag gevierd had. De dag was al zo goed begonnen met medestudenten die ’s ochtends voor haar gebeden hadden… Zondag krijgen we toevallig via een kennis te horen dat haar familie diep in het occultisme zit. Snijden bij ziekte bijvoorbeeld konijnen open om te weten hoe de ingewanden liggen.