Welkom

Welkom op de site van Stichting Help Onderwijs Papua!

Stichting Help Onderwijs Papua (Stichting HOP) is mei 2011 opgericht en wil graag een bijdrage leveren in de moeilijke onderwijssituatie in Papua (Indonesië).
Zij wil de kansarme kinderen in Papua de gelegenheid geven om goed onderwijs te kunnen volgen.

Waarom Help Onderwijs Papua?


Wie zijn wij
Stichting Help Onderwijs Papua (Stichting HOP) wil graag een bijdrage leveren in de moeilijke onderwijssituatie in Papua (Indonesië). Zij wil de kansarme kinderen in Papua de gelegenheid geven om goed onderwijs te kunnen volgen. 

Onze stichting heeft de afgelopen jaren het voortouw genomen in het ontwikkelen en trainen van lesmateriaal voor kinderen in Papua. Ruim 350 scholen hebben een boekenpakket van meer dan 200 kilogram gekregen met daarin reken- en taalboeken voor de lagere groepen. Daarnaast hebben we honderden leerkrachten getraind in het lesgeven van rekenen en taal in de context van Papua. Van 2011 tot en met 2017 hebben Martijn en Anne-Marie van Driel daarin een grote rol gehad via de lokale stichting YKW. Nu zij terug zijn in Nederland ondersteunen wij dezelfde stichting in het verder verspreiden van kennis en materiaal.

We willen graag onze medechristenen in Papua helpen om zich beter te kunnen ontwikkelen.

De fondswerving is echter wel stopgezet.



Aanleiding en historie:

Papua
De Papua’s wonen in "Nieuw-Guinea". Dit is na Groenland het grootste eiland van de wereld. Het westelijk deel, dat ongeveer zo groot is als Duitsland, was vóór 1962 Nederlands gebied en is nu van Indonesië. Sinds enige tijd heet dit de provincie Papua. In het midden van dit eiland ligt een grote hoogvlakte met hoge bergen (tot 5000 m.) met een lengte van ca. 600 km. Deze hoogvlakte ligt echter op een afstand van ca. 200 km van de noordelijke kust. Daartussen ligt een bijna onbegaanbaar gebied met grote rivieren en moerassen. Ook aan de zuidkant van deze hoogvlakte is dit zo. Het gevolg hiervan is dat dit gebied tot op de dag van vandaag alleen per vliegtuig bereikbaar is.
Vanuit de hoogvlakte lopen 30 valleien de bergen in en over de bergen zijn weer andere valleien. In elke vallei wordt een andere taal gesproken. Men zegt dat er wel 273 talen in Papua zijn. Dit was voor de zending heel moeilijk, maar dit bemoeilijkt ook het onderwijs aan deze Papua’s.

Zending
Omstreeks 1940 vertrokken de eerste zendelingen naar de hooglanden van Papua. Tot de komst van de eerste zendelingen leefden de Papua‘s in het stenen tijdperk, volkomen geïsoleerd van de buitenwereld. Van het bestaan van andere volken, verder dan 50 km van hun vallei, wist men niets. De vele stammen waren voortdurend met elkaar in oorlog. De krijgers, die gedood werden, werden soms door de vijand opgegeten.

God zegende het werk van vele zendelingen uit diverse landen. De meeste Papua’s bekeerden zich tot het christendom.
Zolang de zending er was, ontvingen ouderen en kinderen onderwijs, zodat velen konden lezen.
Nu er plaatselijke kerken zijn gesticht en de meeste zendelingen zijn vertrokken, staan de Papua’s voor de taak om zelf de leiding van het christelijke en maatschappelijk leven op zich te nemen. Dit blijkt echter een veel te grote stap voor volken, die met zo’n grote achterstand in de moderne maatschappij zijn terecht gekomen.

Zorgelijke onderwijssituatie
De Indonesische regering stuurt wel onderwijzers om les te geven, maar zij spreken meestal de stamtaal niet. Ze missen daarom de aansluiting bij de kinderen die geen Indonesisch kunnen spreken. De onderwijsmethodes geven de leerkrachten geen handvatten om de kinderen Indonesisch te leren en daarmee te leren lezen en rekenen. Dit maakt dat deze onderwijzers vaak vertrekken. Lokale mensen spreken dan wel een stamtaal, maar missen vaak de vaardigheden om les te geven. Ook zij geven het daarom snel op omdat ze geen resultaat zien.

In de eerste zes jaar (2005-2011) dat Martijn en Anne-Marie aan de onderwijsprogramma’s werkten, merkten ze dat alleen onderwijsvaardigheden aanbieden niet genoeg was. Leraren hebben goede schoolboeken met handleidingen nodig, die hen helpen om de lesstof stapje voor stapje te geven. MAAR ZIJN ER DAN NOG GEEN SCHOOLBOEKEN? Ja, er zijn wel schoolboeken maar die sluiten niet aan bij de onderwijssituatie in Papua en andere afgelegen gebieden. Leraren op Java kunnen nog wel uit de voeten met slechte schoolboeken. Hun algemene ontwikkelingsniveau is veel beter.

De meeste leerkrachten in Papua hebben zelf een slechte opleiding gehad. Hierdoor kunnen zij de lessen niet aanpassen aan het niveau van de kinderen, zodat de kinderen weinig leren. Ouders beseffen het belang van onderwijs nog maar matig. Kinderen gaan gemiddeld genomen niet naar de kleuterschool en spreken haast geen Indonesisch.
Het gevolg is dat de meeste kinderen in Papua slecht (of geen) onderwijs krijgen. Het gaat hierbij niet om enkele scholen in een paar dorpen, maar om scholen in wel duizend Papuadorpen en tienduizenden kinderen.
Slechts weinigen stromen met voldoende vaardigheden door naar het vervolgonderwijs. Het analfabetisme in Papua is tussen 2003 en 2015 gestegen van 25 naar 32%. In Wamena (voormalige woonplaats familie Van Driel) is dit veel hoger. In de overige delen van Indonesië daalt het en is het minder dan 6%. Door deze moeilijke situatie vertrekken vaak zelfs de beter gemotiveerde onderwijzers.

Gevolgen voor het christelijke leven
U zult begrijpen dat als er geen verandering komt in deze situatie het analfabetisme in Papua verder zal toenemen.
Dit betekent ook dat met name de jonge christenen geen bijbel kunnen lezen en men zich ook de Bijbelse boodschap niet eigen kan maken. Een goed begrip van de bijbel is echter nodig om in deze tijd staande te blijven en ook om de uitdaging van de aanwezigheid van de heidense rituelen en andere geloven aan te kunnen.

De oudere generatie heeft zich heel bewust bekeerd en heeft de Heere in de kerk trouw gediend. De jongere generatie wordt maar moeilijk bereikt. De ouderen zijn onvoldoende in staat kennis over de Bijbel en de christelijke waarden over te dragen.
Het resultaat is dat velen afscheid nemen van het christendom. Men ontspoort en het gevaar is dat men terecht komt in de criminaliteit. In de centrale stad Wamena leven nu al 800 straatkinderen die veelal van bedelen en diefstal moeten leven. Dit aantal is de laatste jaren verdubbeld.
Ook valt men terug in oude heidense gewoonten, zoals geloof in boze geesten, die werken door alternatieve genezers.
Met dit alles staat het voortbestaan van de jonge christelijke kerken in Papua op het spel. Als de Papua’s niet behoorlijk leren lezen en schrijven, zal de kennis van het Woord verdwijnen.

Opzetten lesmethodes
Een belangrijke voorwaarde voor succesvol onderwijs is dat er voor de leerkrachten goede handleidingen (lesmethodes) worden opgesteld die op een heel laag niveau beginnen, die stapje voor stapje, heel rustig de basis aanleert, die gericht is op Papuakinderen, die er voor zorgt dat kinderen weer toekomst hebben.

Met het opzetten van deze lesmethodes wilden we bereiken dat:
  • kinderen leren lezen en schrijven;
  • Papua’s de bijbel weer kunnen gaan lezen;
  • kerken beter gaan functioneren;
  • het kader minder snel weg trekt uit de dorpen als hun kinderen goed onderwijs krijgen;
  • het niveau van overheid en gezondheidszorg omhoog zal gaan;
  • Papua’s verder kunnen studeren en bedrijven starten.
Martijn heeft dit indertijd met het lokale YKW schoolbestuur, plaatselijke leerkrachten en de dienst onderwijs besproken. Andere scholen die er van hoorden zijn enthousiast. Ook internationale organisaties, die hiervan kennis namen, wilden graag helpen. USAID is als hoofdsponsor over de brug gekomen en heeft dit project enkele jaren financieel ondersteund.

De boeken voor de klassen 1 t/m 3 (groep 3 t/m 5) zijn inmiddels gereed. Vervolgens hebben we het programma afgesloten door het samenstellen van ruim 50 videoclips die leerkrachten, ouders en kinderen voorbeelden geven van hoe je lesgeeft in lezen en rekenen. Deze clips zijn verspreid via lokale overheidsdiensten onderwijs en beschikbaar via YouTube “Buku Paket Kontekstual Papua”.